MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

ไอ้พร

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2562 - 20:34 น.
AA 85

แต๋ง..เกิดมาในครอบครัวที่ยากจน อาศัยอยู่กับพ่อแม่และน้องอีก 4 คน มีพี่ชายชายหนึ่งคน แต่ไปบวชเป็นเณร พ่อแม่ มีอาชีพรับจ้างทั่วไปและเลี้ยงเป็ด/ไก่ และหมูเป็นอาชีพเสริม แต๋งจบ ประถม 4  ช่วยแม่ทำงานสารพัดเท่าที่จะทำได้ เช่น ปลูกผัก ตักน้ำ หุงข้าว หาผักโขมมาต้มกับรำเลี้ยงหมู และช่วยเลี้ยงน้อง แต๋งอายุ 12 ปี แม้ลำบากในการทำหน้าที่ที่รับผิดชอบเกินตัว แต่แต๋งไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยแม้แต่น้อย
วันหนึ่ง มีชายแปลกหน้า รูปร่างผอมสูงผิวขาว แต่งตัวดี เขามาคุยอะไรกับแม่และอา อยู่หน้าบ้าน สักครู่ แม่เรียกให้แต๋งไปหา
"คนนี้รึ ...?." ชายแปลกหน้า มองดูแต๋งหัวจรดตีน อย่างผิดหวัง ตัวเล็กไป ไม่รู้จะทำงานไหวไม๊ แต่ไม่เป็นไรหรอก เอาไปขัดสีฉวีวรรณสักหน่อย อบรมเรื่องงานบ้านก็คงพอได้ ขอให้ขยันๆ เชื่อฟังคำสั่งคุณนายไม่ซื่อบื้อเกินเป็นอันใช้ได้ " ชายคนนั้นยื่นเงินแบ๊งค์100 ให้แม่ 2 ใบ แล้วบอกแต๋งเก็บเสื้อผ้าไปนอนที่บ้านเขาก่อน พรุ่งนี้เช้าจึงจะออกเดินทางไปกรุงเทพฯด้วยกัน
แต๋ง...ยืนงง น้ำตาคลอเบ้า และปฏิเสธที่จะไปกับชายแปลกหน้า แต่อาสาวบอกว่า .."แต๋งเอ๊ย ไปเถอะ ไปทำงานกับอารันเค้า ไม่ต้องกลัวหรอกนะ จะได้มีเงินซื้อเสื้อผ้าสวยๆใส่ อยู่บ้านเรามีแต่ความแห้งแล้ง อดอยาก ยากจน พ่อแม่ พี่น้องจะได้สบาย" แต๋งมองดูน้องๆ มองดูแม่ แต่พ่อไม่อยู่ เพราะไปเลื่อยไม้รับจ้าง อีกหลายวันจึงจะกลับมา แม่เก็บเสื้อคอกระเช้ากับผ้าถุงใส่ถุงกระดาษให้แต๋ง ไว้ไปเปลี่ยนเมื่อไปอยู่ กรุงเทพฯ ที่แต๋งก็ไม่รู้ว่า มันอยู่ที่ไหน เคยได้ยินแต่ในวิทยุ คนไปอยู่กรุงเทพ กลับมาจะดูดี มีเงิน และแต่งตัวสวย แต่ แต๋งไม่อยากไปเลย อยากอยู่กับแม่กับน้องมากกว่า อาเอาเงินแบ๊งค์ 10 บาทใส่กระเป๋าเสื้อที่รูดซิปได้ให้แต๋งติดตัวไว้ เผื่ออยากกินขนม
  คืนนั้น แต๋งนอนที่บ้านนายรัน เขาเป็นนายหน้าพาเด็กบ้านนอกไปส่งให้ทำงานบ้านหรือคนรับใช้คนกรุงเทพฯ แต๋งนอนแทบไม่หลับ มาหลับก็ตอนที่นั่งรถทัวร์แม้รถมีพัดลม ก็ยังร้อนอบอ้าวจนหายใจติดขัด เป็นการเดินทางไกลครั้งแรกในชีวิตของแต๋ง  ทั้งคลื่นไส้ อาเจียน เวียนหัว ช่างทรมานยิ่งนัก 
และก็มาถึงจุดหมายปลายทางจนเกือบจะมืด 
นายรันพาแต๋งเดินเข้าซอยมาที่บ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่ เป็นบ้านสวน มีพลูเต็มไปหมดสองข้างทาง แต๋งเห็นพลูแบบที่ย่าใช้กินหมาก พลันก็คิดถึงย่า "ตอนกลับบ้าน ฉันจะเก็บใบพลูไปให้ย่ากินหมาก" แต๋งพูดกับตัวเองเบาๆ มาถึงหน้าบ้าน นายรันกดกริ่งหน้าประตู มีหญิงสาวตัวเล็กๆ ผิวขาว วิ่งมาเปิดประตู แล้วเธอก็ยกมือไหว้นายรัน อย่างสนิทสนมกัน "อารันสวัสดีค่ะ คุณนายรออยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน เชิญค่ะ" 
แต๋งกับนายรันเดินตามหญิงสาวคนนั้นเข้าไป เห็นหญิงที่เรียกว่าคุณนายนั่งบนเก้าอี้ กำลังอ่านหนังสืออะไรซักอย่างอยู่ หญิงสาวคนเปิดประตู คุกเข่าเดินเข้าไปนั่งพับเพียบข้างๆ "คุณนายคะ นายรันพาเด็กรับใช้มาถึงแล้วค่ะ" แต๋งยังยืนเก้ๆ กังๆอยู่  นายรันจึงพานั่งลงกับพื้นตรงหน้าคุณนาย เธออายุ ประมาณ 40ปลายๆ แต่งหน้าเหมือนลิเก ทรงผมตั้งเป็นเพิงหมาแหงน ละสายตาจากหนังสือมามองดูแต๋ง นายรันบอกให้แต๋งยกมือไหว้  คุณนายกวาดสายตาสำรวจแต๋งจากหัวจรดตีน พร้อมกับถามว่า หล่อนอายุเท่าไร ทำไมตัวเล็กจัง สกปรกด้วย เหม็นสาบมาแต่ไกลเชียว แต๋งนึกโมโห แต่ก็อดไว้ จึงตอบไปว่า "12 ปี"
"12ปีค่ะ พูดเป็นไม๊อีบ้านนอก" แต๋งมองหน้าคุณนายอย่างไม่พอใจยิ่งนัก "แล้วหล่อนชื่ออะไรยะ" คุณนายถาม "ชื่อแต๋ง" "ตอบใหม่สิยะ ชื่ออะไร " นายรันจึงกระซิบบอกแต๋งให้พูดว่า "ชื่อแต๋งค่ะ"
คุณนายจึงหัวเราะแบบขบขัน "เออ..ๆๆๆ ฉันเข้าใจแระ ก็บ้านนอกคอกนา คงไม่มีใครอบรมสั่งสอนให้พูดเพราะๆ" และคุณนายพูดต่ออีกว่า "ลูกฉันชื่อ ตี๋ /ตุ้ย /ติ๊ก/ต้อย แกจะชื่อต.เต่าเหมือนลูกฉันไม่ได้ แกชื่อ....เอ่อ..ชื่อ พรแล้วกันนะ "  "นอม แกพาไอ้พรไปอาบน้ำให้สะอาดนะ ฉันเหม็นจะแย่อยู่แล้ว " 
คุณนายหันไปสั่งนอม หญิงสาวคนไปเปิดประตูเมื่อครู่ แล้วคุณนายก็หยิบเงินในกระเป๋า มาให้นายรัน เป็นแบ๊งค์ สีม่วง2ใบ "อ้าว..ที่ตกลงกันไว้ สองพันนี่ครับคุณนาย" "สองพัน ต้องหน่วยก้านดีกว่านี้ นี่แกเอาเด็กน้อยสกปรกกะโปโลมาให้ ไม่รู้จะทำงานคุ้มเงินฉันรึเปล่า เอาไปแค่พันเดียวก็พอแล้ว และไสหัวไปจากบ้านฉันซะ" 
 แต๋งรู้สึกว้าเหว่ และคิดถึงกระท่อมมุงหญ้าคามาก ที่นั่น มีแม่ มีน้องๆ ไปกระโดดน้ำในคลองด้วยกัน กินข้าวกับน้ำพริก ผักต้ม  ปลาย่างเกลือ ก็อร่อยและมีความสุข ไม่มีเงินซักบาทก็อยู่ได้ 
คืนนั้น แต๋งนอนกับนอม เธอดูจะใจดี และเมตตาแต๋ง นอมถาม "พร เธอหิวข้าวไม๊" "หิว หิว กูหิวข้าวมากเลย " นอมจึงสอนให้พูดใหม่ ว่า คนที่นี่เขาไม่พูดกู มึงหรอกจ้ะ พูดแทนตัวเราเองว่า ฉัน และแทนคนอื่นว่า เธอ หรือ เรียกฉันว่า พี่นอม ก็ได้ " แต๋งพยักหน้าหงึกๆ แบบเข้าใจ แล้วนอมก็พาแต๋งเข้าไปในครัว 
มีข้าวเหลือสัก1 ทับพีได้ "โหย ..มีข้าวแค่นี้เองรึ  ..อยู่ที่บ้านฉันนะ กินเป็นกาละมัง"
นอมยิ้ม "ฉันเข้าใจจ้ะพร เธอกินไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา" นอมเอาหมูหยองมาโรยบนข้าวในจาน แต๋งกินอย่างเอร็ดอร่อย ใช้ช้อนตักสามคำก็หมดแล้ว นอมหายออกไปข้างนอก สักพักกลับมาพร้อมถุงกระดาษ 
ยื่นให้แต๋ง แต๋งหยิบขนมมากินชิ้นแรก .."โอ้ว...มันคืออะไร ทำไมอร่อยอย่างนี้ กู..เอ๊ย...ฉันกินหมดถุงได้ไม๊นอม" นอมมองดูแต๋งกินหมับๆ เคี้ยวกล้วยแขกเต็มปาก และหมดอย่างรวดเร็ว "อิ่มไม๊" นอมถาม
"ก็พอหายหิวแหละ ..เออ..ฉันไม่ชอบชื่อใหม่นี้เลย พร ไอ้พร..ไม่ใช่ผู้ชายซะหน่อย ทำไมต้องเรียกไอ้..เฮ้อ" และคืนนั้น แต๋งหลับไป ตื่นอีกทีด้วยเสียงปลุกของนอม " พร พร ตื่นได้แล้ว ตีสี่แล้ว " 
แต๋งงัวเงีย ลุกขึ้นนั่ง และตามนอมไปซักผ้า ถูบ้าน ขัดส้วม รดต้นไม้  นอมสอนให้ทำวันแรก ต่อไปแต๋งต้องตื่นตีสี่ มาทำหน้าที่ 
 "ต๊ายยตายแล้ว ....นอม นังนอม มานี่ซิ" เสียงคุณนายแหวๆ เมื่อลงจากชั้นบนมาถึงชั้นล่าง นอมวิ่งไปนั่งคุกเข่าตรงหน้า " ฉันให้แกสอนไอ้พรถูพื้น ดูซิเนี่ย พื้นเป็นคราบเลอะเทอะไปหมด  ไปเรียกมันมาถูใหม่เดี๋ยวนี้เลย"   นอมบอกให้พรบิดผ้าให้หมาดที่สุด และถูพื้นแบบคุกเข่าถอยหลัง และล้างผ้าบ่อยๆ บิดหมาดทุกครั้ง แต๋งรู้สึกเหนื่อยมาก ไม่เคยได้พักเลย ได้กินข้าวเช้า เก้าโมงกว่าๆ ข้าวเที่ยงก็บ่ายสอง ข้าวเย็นก็สองสามทุ่ม 
ถึงวันเสาร์ ลูกๆของคุณนาย  คุณตี๋ คุณตุ้ย ผู้ชาย คุณติ๊กกะคุณต้อย ผู้หญิง และคุณผู้ชาย ตามที่นอมพาเรียก  อยู่บ้านกันพร้อมหน้าลูกๆคุณนายก็คงอายุไล่เรี่ยกันกับแต๋งนี่แหละ ตามประสาเด็กกำลังอยากรู้ อยากเห็น ลูกๆของคุณนายทำการบ้าน อยู่ตรงระเบียง แต๋งก็แอบมองดู เสียงเขาท่อง เอ บี ซี ดี 
แต๋งก็ท่องตาม ทำให้ลูกของคุณนายไม่พอใจ 
"ไอ้พร แกอย่ามาท่องตามพวกเรานะ ไปหัดท่องกไก่ ถึงฮ.นกฮูกให้ได้ก่อน อย่าสะเออะมาท่องภาษาอังกฤษ ไปไกลๆเลยไป๊" และ ลูกสาวหน้าตาสะสวยผิวขาว น่ารัก  ก็พากันแลบลิ้น ใส่แต๋ง อย่างรังเกียจ เหยียดหยาม แต๋งเดินมาที่เรือนกล้วยไม้ ที่สามีคุณนายปลูกไว้ และ เป็นหน้าที่ของแต๋งที่จะต้องคอยฉีดสเปรย์ใส่ใบทุกเช้า วันนี้ คุณผู้ชายมาฉีดเอง คุณผู้ชายตัวอ้วนๆ พุงยื่นๆ ท่าทางใจดีกว่าคนอื่น เปิดเพลง จากวิทยุ ในเรือนกล้วยไม้ พลางผิวปากคลอตามอย่างมีความสุข พอเห็นแต๋งเดินเข้ามา เลยหันมายิ้มและถาม" อ้าว พร ถูบ้านเสร็จแล้วรึ" "ถูเสร็จแล้วค่ะคุณผู้ชาย เพลงเพราะจังค่ะ เพลงอะไรรึคะ" แต๋งกล้าถามเพราะ คุณผู้ชายไม่เคยดุ  " หืม..เอ็งฟังเพลงลูกกรุงเป็นด้วยรึพร เพลงนี้ชื่อ ทะเลไม่เคยหลับ ของวง ดิอิมพอสสิเบิ้ล รู้จักไม๊" แต๋งบอกว่าไม่รู้จัก แต่ชอบเพราะมันฟังแล้วไพเราะดี 
แต๋งเริ่มจะคุ้นกับชื่อใหม่ที่คุณนายตั้งให้ ผิดกับวันแรกๆที่มาอยู่ที่นี่ ใครเรียก พร แต๋งก็จะไม่ขาน ไม่สนใจ เพราะ ไม่ได้ชื่อนั้น
  ..ย้อนมาทางบ้านของแต๋ง พ่อกลับมาจากเลื่อยไม้รับจ้าง พ่อไม่เจอแต๋ง แม่จึงบอกพ่อว่าแต๋งไปทำงานกรุงเทพ ฯ พ่อโกรธแม่มาก พ่อถึงขั้นลงไม้ลงมือกับแม่ ตบตีแม่ ว่า ลูกตัวแค่นั้น ให้ไปกรุงเทพฯทำงานเป็นคนรับใช้พวกใจดำได้อย่างไร  พ่อชอบติดตามข่าวสารบ้านเมืองทางสื่อวิทยุ หนังสือพิมพ์ต่างๆ และสนใจหลักธรรมคำสอนพระพุทธเจ้ามาก พ่อมักจะสอนลูกๆให้รู้จักบาป บุญ คุณโทษ ศีลธรรม ความรู้จักละอายและเกรงกลัวต่อบาป พ่อเดินทางไปหานายรัน คนที่พาแต๋งไปกรุงเทพฯนายรันเขียนแค่ที่อยู่บ้านคุณนายให้พ่อ พ่อตัดสินใจไปกรุงเทพฯทันที เมื่อลงรถทัวร์ที่สถานีหมอชิต พ่อเรียกแท๊กซี่ให้ไปส่งตามที่อยู่ ไปถึงบ้านคุณนายจนเกือบมืด เพราะแท๊กซี่พาพ่ออ้อมไปอ้อมมา เพื่อเรียกเก็บค่าโดยสารแพงขึ้น 
เพราะเห็นว่าพ่อเป็นคนบ้านนอก ในที่สุด พ่อก็ได้มาคุยกับคุณนาย และเจรจาพาแต๋งกลับบ้าน 
แต๋งดีใจมาก วิ่งมากอดพ่อไว้แน่น แต่คุณนายก็กระชากแขนแต๋งกลับเข้าไปในบ้าน
"แกยังไปไหนไม่ได้นะไอ้พร แกยังทำงานไม่คุ้มค่าเงินที่ฉันจ่ายค่าตัวแกไปเลยสองพันบาท
ถ้าพ่อแกอยากได้ตัวแกกลับไปด้วยต้องหาเงิน สองพันมาไถ่ตัวแกฉันจึงจะให้กลับ มิเช่นนั้น ฉันจะแจ้งตำรวจว่าแกสองคนพ่อลูกมาหลอกเอาเงินฉัน " 
"เงินอะไร ฉันเห็นคุณนายให้ตารันไปพันเดียว บอกว่าฉันสกปรกเลยหักเหลือพันบาท"
คำพูดของแต๋งที่รู้เรื่องในวันที่นายรันมาส่ง คุณนายคาดไม่ถึงว่า เด็กบ้านนอกที่โง่ๆเซ่อๆ จะรู้เท่าทันได้ 
พ่อเลยต่อว่า คุณนายและนายรันนายหน้า เอาแต๋งมาขาย 
"นี่ไอ้รันมันเอาลูกผมมาขายให้คุณนายรึ...ไอ้ห่านี่ กูคิดแล้วไม่มีผิด" คุณนายเลยเสียงอ่อนลง และพูดกับพ่อว่า "เอางี้นะ แกไถ่ตัวลูกสาวแกแค่พันเดียวก็พอ ไม่งั้น ไอ้พร ต้องทำงานให้ครบตามจำนวนเงินที่ฉันจ่ายไป ตกลงนะ" พ่อมีเงินเหลืออยู่ไม่กี่บาทในกระเป๋า จะเอาเงินตั้งพันบาทมาจากไหนไถ่ตัวลูกสาว พ่อจึงบอกให้แต๋งรออยู่ที่บ้านคุณนาย ขอไปหาเงินค่าไถ่ตัวก่อน เดี๋ยวคืนนี้พ่อกลับมารับ แต๋งดีใจมีคววามหวังจะได้กลับบ้าน เก็บเสื้อผ้าที่คุณนายให้ตอนมาอยู่ใหม่ๆ เป็นเสื้อติดกระโปรงสวยๆ หลายตัว เป็นของเก่าของลูกๆคุณนาย แต๋งจะเอามาให้น้องที่รอคอยเธออยู่บ้านทุ่ง น้องๆจะได้มีเสื้อผ้าสวยๆใส่ 
ปกติแล้ว น้องๆวัย 6ขวบ และ 8ขวบ แก้ผ้าล่อนจ้อน เพราะไม่มีเสื้อผ้าใส่ แต๋งนั่งรอพ่อตรงกระไดหน้าบ้านจน5 ทุ่มแล้ว พ่อก็ยังไม่มา นอมเดินมาตามให้ไปนอน แต่แต๋งไม่ยอมไป ยืนยันจะรอพ่อตรงนั้น เดี๋ยวพ่อกลับมาจะไม่เจอ แต๋งภาวนาให้พ่อมีเงินมาไถ่ตัว แต่ถ้าไม่มี แต๋งจะหนีออกไปจากที่นี่ ยังไงซะ ก็จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ใจแต๋ง ไปอยู่ที่บ้านกลางทุ่งแล้ว น้องของแต๋งคงจะดีใจมาก เพราะเธอมีเสื้อติดกระโปรงสวยๆไปให้ แต๋งกอดถุงกระดาษใส่ชุดกระโปรงไว้แนบอก แม้ยุงกัด แต๋งก็ไม่ได้สนใจ 
กระทั่งประมาณตีสองนั่นเองพ่อมากดออดหน้าบ้านคุณนาย ทำให้ทุกคนในบ้านตื่น และลงมาดู 
นอมไปเปิดประตูให้พ่อ แต่พ่อไม่ได้เข้ามา แต๋งวิ่งออกไปยืนเกาะแขนพ่อ "ไอ้พร แกขโมยอะไรของฉันไป นั่นถุงอะไร เอามาดูซิ" แต๋งบอกว่า เสื้อผ้าที่คุณนายให้ ไม่ได้ขโมยเลย คุณนายบอกให้แต๋งเอามาคืนทั้งหมด ทำงานไม่ครบเดือน จะเอาของในบ้านนี้ไปไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว ลูกสาวสองคนของคุณนายจับแต๋งให้ถอดเสื้อผ้าที่ใส่คาตัวออกด้วย คุณนายบอกว่า "แกมาชุดไหน ก็ใส่ชุดนั้นกลับ ชุดที่ใส่อยู่ก็ถดออกด้วย" แต๋งร้องไห้ ที่ไม่ได้เสื้อผ้าไปฝากน้องอย่างที่ตั้งใจ พ่อจึงบอกแต๋งว่า "คืนเขาไปเถอะลูก เดี๋ยวพ่อซื้อให้ใหม่ อย่าอยากได้ของพวกเขาเลย" แต๋งใส่ผ้าถุง กับเสื้อคอกระเช้าตัวเดิม ในกระเป๋าเสื้อนั้นมีเงิน 10 บาท แต๋งปาดน้ำตา จับมือพ่อไว้แน่น พร้อมจะกลับสู้อ้อมกอดของกระท่อมมุงหญ้าคาที่คิดถึงสุดหัวใจ  คุณนายได้เงินพันบาทคืนไป พร้อมกับใช้แรงงานเด็กบ้านนอกฟรีๆ ยี่สิบแปดวัน  นอมยืนน้ำตาคลอ โบกมือให้ "โชคดีะพร"
 แต๋งมีสีหน้าร่าเริง พูดคุยเจื้อยแจ้วกับพ่อ เหมือนว่าโลกนี้กลับมาเป็นของแต๋งอีกครั้ง โดยที่แต๋งไม่รู้เลยว่า พ่อ ไปเอาเงินพันบาทที่ไหนมาไถ่ตัวเธอให้ได้รับอิสระภาพจากคุณนายใจร้าย 
จนกระทั่ง...วันหนึ่ง เพื่อนสาวของพ่อเป็นคนบ้านเดียกันที่ไปได้สามีที่บางปะกง เธอเปิดร้านอาหารที่นั่น 
กลับมาที่หมู่บ้าน เธอนั่งรถเก๋งมากับสามี ตอนที่เธอเป็นวัยรุ่น เธอไปอยู่พัทยา ใครๆก็ซุบซิบนินทาว่าเธอไปขายตัว แต่มาวันนี้ คนในหมู่บ้านเรียกเธอว่า คุณนายอย่างยกย่อง เธอดูเลิศหรู ไฮโซ ใส่ทองเส้นใหญ่ที่คอ และข้อมือ  ใส่ชุดกระโปรง รองเท้าส้นสูง สวมแส่นตาดำ มีกระเป๋าถือที่ข้อศอก เดินฉับๆๆๆมาหาพ่อ 
"ไฮยย...ไอ้เพื่อนเกลอ " เธอตบไหล่พ่ออย่างสนิทสนม พ่อยิ้มแบบเก้อๆ ก้มตาหลบต่ำ 
หูย...แกไม่ต้องคิดมากน่า ฉันไม่ได้มาเพราะเรื่องเงินนั่นหรอกไอ้เพื่อน ฉันมาหาเด็กไปช่วยงานในร้านสักคนสองคน ร้านอาหารช่วงนี้ขายดีมาก พ่อจึงให้เตือนน้องของแต๋งที่เพิ่งจบ ป.4 ไปทำงานร้านอาหารเพื่อนสาวที่ บางปะกง เตือนกำลังหาปลาตกคลักในมุมนา ติดโคลนเต็มตัว พ่อกับแม่ความเห็นไม่ตรงกันอีกแล้ว แม่ไม่อยากให้เตือนไป พ่อเองก็ไม่อยากให้ลูกไป แต่ด้วยเพราะหนี้บุญคุณจึงตกปากรับคำเพื่อนสาวให้ลูกไปทำงานอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก โดยมีเพื่อนของเตือนที่เป็นหลานสาวเจ้าของร้านไปด้วย เตือนจึงตกลงไปเพราะมีเพื่อน คิดว่า คงไม่เหงา 
พ่อปลอบใจเตือนว่า ไม่ต้องห่วงนะลูก พ่อจะไปเยี่ยม และรับกลับบ้านเรา  ให้พ่อสร้างบ้านเสร็จพ่อจะไปรับกลับบ้านเรานะ  ลูกกลับมาจะได้มีบ้านสวยๆอยู่


ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

ไอ้พร