MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

ทางชีวิต ตอนที่ 4"บ้านกลางทุ่ง"

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 - 07:44 น.
AA 17


       ลมหนาวเริ่มพัดมาอีกแล้ว ฉันเริ่มคุ้นเคยกับโรงเรียน และเพื่อนร่วมชั้น เพราะ ไม่มีใครมาแกล้ง หรือรังแกฉันอีก เพราะ ฉันมีกางเกงในแล้ว(กางเกงเอวยางยืดสีน้ำตาล) ใครจะเปิดกระโปรงฉันอีก ฉันก็ไม่สนใจ เลิกเรียนกลับบ้าน ระหว่างทาง มีเล็บแมว (เล็บเหยี่ยว/เล็บเยี่ยว) กำลังเริ่มสุก ฉันต้องค่อยๆเก็บ ทีละลูก ใส่ในกระเป๋ากระโปรง กระเป๋าเสื้อนักเรียน ที่อยู่ข้างเอวขวา แล้วเดินกินอย่างมีความสุข กับพี่สาวและพี่ชาย เราเดินกลับบ้านกลางทุ่ง ตามทางเส้นเดิม ที่เป็นคันนา แม้จะเป็นคันนาเล็กๆ เราเดินทุกวัน จนหลับตาเดินแข่งกันได้ แต่ตอนนี้ ข้าวกำลังสุก รวงข้าวล้มมาพาดบนคันนาเป็นบางช่วง เราต้องคอยกระโดดข้าม แต่ก็เผลอเหยียบรวงข้าวของชาวบ้านจนเมล็ดหลุดร่วงไปหลายรวง **ครอบครัวของเราไม่มีนาทำ แต่พอฤดูเก็บเกี่ยวข้าว พ่อกับแม่ จะปลูกผักถั่ว ผักแตง ข้าวโพด พริก และหาปลามาทำปลาเค็ม ทำปลาร้า ไว้แลกข้าวเปลือกของชาวนา ทำให้เรามีข้าวไว้กินได้เกือบตลอดปี ยุคสมัยนั้น ไม่มีเงินสักบาทก็อยู่ได้สบายๆ ไม่คิดว่าลำบาก เงิน จะซื้อแต่สิ่งที่เราทำเองไม่ได้ เช่น เกลือ /น้ำปลา/น้ำมันก๊าด/ยาแก้ไข้ เป็นต้น ส่วนอาหารการกิน แทบไม่ต้องควักเงินซื้อเลย เพราะหาปลากินง่าย มีปลาเยอะมากแค่มีเบ็ดสัก 10คัน หรือ มีมองสักปาก มีตะแกรงสักใบ ลงไปในทุ่งสักสิบนาทีก็ได้ กุ้งหอย ปู ปลา มาทำเมนูอร่อยๆได้แล้ว บ้านเราอยู่กลางทุ่งเป็นเกาะมีทุ่งนาล้อมรอบ เนื้อที่ประมาณ 5-6 ตารางกิโลเมตร เป็นที่ดินของปู่/ย่า 1 ในสามของเกาะนั้น คนในหมู่บ้านเรียกเกาะนั้นว่า “โนนบ้านน้อย” มีบ้าน 4 หลัง คือ บ้านย่า เป็นบ้านไม้ทรงไทยฝาแฝด ยกใต้ถุนสูง หลังใหญ่ตั้งตระหง่าน มีคอกควายอยู่ใต้ถุน และเล้าไก่ และบ้านอา อีกสองหลัง ในบริเวณเดียวกัน ส่วนบ้านของฉัน เรียกกระท่อมซะมากกว่าคำว่าบ้าน เพราะใต้ถุนเตี้ย เวลาจะมุดเข้าไปก็ต้องก้มหัวตัวงอเป็นตัวแอล หรือคลานเข้าไป หลังคามุงหญ้า ฝาทำจากต้นกก หรือผือที่ใช้ทอเสื่อ แต่นั่น ไม่ใช่ปัญหา จะเป็นปัญหาก็ตอนฝนตก น้ำจะหยดตามรูหลังคาตรงที่หญ้าผุ พวกเราจะหาถุงพลาสติก มาสอดไว้ตรงจุดที่รั่ว แต่ก็ป้องกันได้ไม่นาน เพราะน้ำหยดมาขังบนพลาสติกจนป่อง พอมันหนักก็พรั่งพรูลงมาใส่พื้น ต้องย้ายที่นอนหมอนมุ้งหลบไปในจุดที่มันไม่รั่ว แล้วหากระป๋องมาวางบนพื้นแทน กลับมาถึงบ้าน แม่ก็หุงข้าว ทำกับข้าวเสร็จแล้ว กลิ่นแกงหอยใส่ใบชะพลู และ ปลาต้มหม้อปลาร้า แม่ตะโกนบอกพวกเราให้ถอดชุดนักเรียนไว้ แล้วไปอาบน้ำในคลองกลางทุ่ง แล้วค่อยมากินข้าว น้ำในคลองในฤดูหนาว นิ่ง และใส จนมองเห็นดินทรายในน้ำ และ หอย ปู ที่อยู่ในคลองนั้น พวกเราแก้ผ้าออกพาดบนกอหญ้าบนฝั่ง พี่ชายปีนไปบนต้นตะโก แล้วไต่กิ่งที่ย้อยมาในคลอง ตรงนั้นน้ำจะลึกท่วมหัว พวกเราชอบปีนต้นไม้ กระโดดม้วนตัวตีลังกาเล่นอย่างสนุกสนาน และ วันนี้ พี่ชายก็กระโดดเล่นเหมือนเคย ส่วนฉันและพี่สาว ค่อยๆเอาเท้าจุ่มน้ำดู มันเย็นเจี๊ยบจนแทบไม่อยากลงไปอาบ ขณะที่ฉันและพี่สาวเกี่ยงกันว่าใครจะลงน้ำก่อน ก็รู้สึกว่ามีคนใช้เท้ายันก้นจนกระเด็นตกลงไปในน้ำ พี่ชายจอมดื้อนั่นเอง ไม่รู้แอบย่องมาข้างหลังตั้งแต่เมื่อไร “โอ๊ย...ไอ้ห่า....เอ๊ย” พี่สาวมุดเอาดินโคลนขว้างใส่พี่ชาย และก็เลยเล่น ปาขี้โคลนใส่กันสนุกไปเลย จนกระทั่งเสียงแม่ตะโกนเรียก ให้ไปกินข้าว พี่สองคน ใส่เสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าประตูรั้ว ส่วนฉัน ผ้ายังไม่นุ่ง หอบผ้าวิ่งตามหลังพี่ๆไป แต่กลัวถึงบ้านช้า จึงมุดรั้วลวดหนามที่อยู่ใกล้กว่า คิดว่า ฉันต้องถึงบ้านก่อนพี่ๆ แน่นอน เพราะเป็นทางลัด แต่ลวดหนามต่ำไป อีกทั้งขณะก้มหัวมุด ก้นก็โด่งขึ้น เลยโดนลวดหนามเกี่ยวก้น จนเลือดไหลซิบๆ ไปถึงบ้าน พี่ๆนั่งล้อมวงกินข้าวกันแล้ว ฉันเดินถอยหลังไปเอาผ้าที่แม่พาดไว้กับราวกั้นนอกชานมาเช็ดเลือดที่ก้นตอนนี้ รู้สึกเจ็บและแสบมาก แต่พอเอาผ้ามาเช็ดถึงก้นก็ต้องร้องจ๊ากออกมาลั่น จนทุกคนหันมามองเป็นสายตาเดียวกัน แมงป่องมันอยู่ในผ้าผืนนั้น มันต่อยเข้าตรงแผลพอดิบพอดี โอ๊ย..อะไรจะซวยขนาดนั้น อุตส่าห์จะปกปิดเรื่องโดนรั้วลวดหนามเกี่ยวก้น คราวนี้ พอทุกคนรู้ ทั้งหัวเราะเยาะ ทั้งสมน้ำหน้า มีแต่แม่เท่านั้นที่หาทิงเจอมาใส่ให้ เย็นวันนั้น กินข้าวไม่อร่อยเลย โกรธคนที่หัวเราะเยาะด้วย ขณะกินข้าวพ่อถามฉันว่า วันนี้ ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง มีคนแกล้งอีกไม๊ เพราะ ทุกวันที่เลิกเรียนกลับบ้าน พ่อจะคอยถามอยู่เสมอ ฉันก็เล่าให้ฟังเจื้อยแจ้ว ทั้งๆที่ตอนอยู่ที่โรงเรียน จะเงียบขลึม ไม่คุยกับใคร และ คุยโม้ให้พ่อฟังว่า อ่านหนังสือคล่อง จนครูใหญ่เอ่ยชม และ บอกว่า วันหลัง จะให้ฉันไปอ่านให้ ป.3 ฟัง ส่วนพี่ๆ ก็แซวเรื่อง เพื่อนชายที่สอนเขียน ก-ฮ. บอกพ่อว่า ฉันมีแฟนแล้ว พ่อหัวเราะชอบใจ ถามว่า จริงรึนี่ ฉันหน้ามุ่ย นึกโกรธพี่สาวอีกเป็นทวีคูณ คิดในใจว่า คอยดูนะ ฉันจะไม่เล่นด้วยเลยจะโกรธนานๆ หลังจากโดนแซวเรื่องมีแฟน ฉันก็ไม่คุยกับเพื่อนผู้ชายคนนั้น จนกระทั่ง เขาย้ายโรงเรียนตามพ่อแม่ไปอยู่ที่อื่น ฉันก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย. 

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

ทางชีวิต ตอนที่ 4"บ้านกลางทุ่ง"